Het was als de eerste keer, het lukte zomaar weer.

31-05-2017 Jayton van 't Klooster

De titel doet wellicht vermoeden dat ik een fervent aanhanger ben van het songfestival. Een soort talentenjacht waar  landen uit Oost-Europa hun gram proberen te halen op het stigmatiserende Westen, door mensen te laten winnen die niet kunnen zingen. En zo moeten wij als boetedoening een jaar lang naar het geblaf luisteren van Dimitrov, een plaatselijke Lamamelker uit Moldavië, met zijn liedje over de nogal treurige kookkunsten van zijn nicht.

De mooiste vrouw

De titel van deze hommage, want dat zal later blijken, gaat gelukkig niet over de ingezonden rommel van midden jaren 90.  Nee, dit gaat over de mooiste vrouw op aarde, die ik tijdens het janken om alweer een slecht uitgevoerde deadlift en passant bij de Basic Fit tegenkwam.  Het was als de eerste keer. Ze zag er nog net zo rank uit als in 2003. Dit was op school: ROC sport en bewegen in Amsterdam. Tussen alle lelijke kutlessen door, en dat waren er een boel, was de fitnessspecialisatie van Tom Bruijnen de mooiste vrouw. Ik had al eens over deze frêle dame gehoord, maar zoals velen weten is een droom dikwijls mooier dan de werkelijkheid. In haar geval was het andersom. Onze eerste kennismaking, de spreekwoordelijke vuurdoop, was pijnlijk van aard . We deden het in een kleine 40 minuten op z’n Bulgaars. Een hoog volume was haar signatuur, ze bleek onverzadigbaar.  Van de meet af zette zij meer druk op mijn jong belegen schouder dan de belastingdienst doorgaans doet. Zij moedigde mij de gehele sessie in Zweedse woorden aan: Eleiko, Daim Chocola, Zlatan Ibrahimovic, Gotenborg. En zo geschiedde het dat ik, een jongen van Surinaams/Nederlandse komaf, sportief werd ontmaagd door een Zweedse vrouw met Bulgaars gedachtegoed. Het was je reinste cultuurbestuiving.

Vier kilo rucola

Alsof de goden een vinger in mijn levenspap hadden, zag ik haar vorige week woensdag weer. In het passeren viel mij meteen op dat ze flink had ingeboet in vlezigheid. Mijn oude teerbeminde deed nooit moeilijk over een kilootje meer of minder, naar gelang van haar tijdelijke partner natuurlijk, maar oogde nu wel erg anorexia. Het strookte totaal niet met haar mantra: ‘met mij push je meer kilo’s dan Pablo Escobar verscheepte in en maand’. Helaas woog ze bij ons weerzien niet meer dan de stang van de man die zijn rug naar een revalidatiekliniek stuurde; 40 kilo. En diezelfde man brulde bij het tillen van dat schamele gewicht alsof records werden beslecht. Dergelijk gedragingen worden allemaal gefaciliteerd bij Basic Fit, de dierentuin van de fitnessindustrie. Ik was dan ook ontdaan om het feit dat juist zij, de meest ideale vrouw, daar moederziel alleen geposteerd stond.  We raakten daarom aan de praat:

‘Nog steeds je prins niet gevonden?’
‘Je kent me, ik hou van naturel’
‘En op z’n Bulgaars?’
‘De Chinese methode kan mij ook bekoren, en laten we de 5-3-1 methode van Wendler niet vergeten. ’
‘Je laat nog steeds de quadriceps van jonge veulentjes vollopen met zuur?’
‘Alleen als ze het lief vragen. Maar misschien wordt het tijd dat ik weer onder handen wordt genomen door een onvervalste hengst, een black beauty’. Op dat moment keek ik even om mij heen. In het overwegend blanke gezelschap was ik de enige individu die enigszins in de buurt kwam van het jaloersmakend mooie paard.
‘Ik wil best mijn bovenbenen vol laten tanken met melkzuur, maar dan ga ik je wel eerst wat eten geven. Je ziet er namelijk uit als een fitgirl.’
‘Wat is een fitgirl?’ 
‘Meisjes die het internet ontsieren met vier kilo rucola op een bedje van libidoverlagende winterpeen. En ze lachen er steevast bij alsof hun konijnenvoer een stand up is van Dave Chapelle.’
‘Geef mij dan maar snel iets te eten.’ We begonnen met een voorafje van blauwe M&M’s. Daarna werden haar smaakpapillen verrukt met rood vlees, kilo’s daarvan. Na verloop van tijd was ze eindelijk op gewicht. 200KG schoon aan de haak. Het was de hoogste tijd om onder haar te gaan staan. Weer voelde ik dezelfde druk als dat de belasting geeft, maar dit keer had ik gelukkig mijn aangiften over het jaar 2016 al gedaan.

Wat er in die paar setjes ontsproot had veel weg van workout-sex. Het was derhalve ook niet raar dat er geheel symbolisch uit de speakers klonk; ‘Het was als de eerste keer, het lukte zomaar weer.’ We moesten er beide in iedergeval  hartelijk om lachen. Aan het eind bedankte wij elkaar en verliet ik het pand.

Afhankelijk van hoe jij met haar de sessie doorbrengt heet ze achtereenvolgend: Back, Front, Overhead, Zercher, High- of Low-Bar. Haar achternaam is echter altijd SQUAT. 

Jayton van 't Klooster

About Jayton van 't Klooster

Jayton Dane van t Klooster is a former Dutch national weightlifting champion. Although he actually dislikes CrossFit, he loves travelling over to UnScared: the one place on earth where he doesn't mind being laughed at for the poor state of his conditioning. In his free time, he likes to write about football and he's a straight up The Weeknd groupie. He is also addicted to white chocolate and doesn't give a shit that it's actually not real chocolate.

Leave a comment